Grup elemanları farklı müzik türlerinden etkilenmişlerdir. Andy Powell'da blues etkilenimleri vardır. Pete Townshead'ın ritm zenginliğinden çok etkilendiğini belirtmektedir. Aynı zamanda da büyük bir B.B.King hayranıdır. Martin Turner ve Steve Upton ise Led Zeppelin'in müziğinden etkilenmişlerdir. Martin ayrıca Who grubundan John Entwhistle'ın etkisi altındadır. Bu etkilenimler Wishbone Ash'ın kendine özgü klasik soundunu oluşturur. Powell "o günlerde herkesin kendine özgü soundu olması çok önemliydi" der. Sonunda World War III, Jesus Duck gibi isimlerin arasından Wishbone Ash adında karar verirler.

İlk performanslarını Dunstabsle Civic Hall'de, Aynsley Dunbar Retaliation'ın alt grubu olarak yaparlar. İlk önemli çıkışları ise Ritchie Blackmore'un Andy Powell ile yaptığı çalışmasından sonra Blackmore'un Deep Purple yapımcısı Derek Lawrence'a Powell'ı övmesiyle başladı. Böylelikle grup henüz İngiltere'de bir anlaşma yapmadan Amerika için Decca Records ile anlaşmış oldu.

1970'de grubun adını taşıyan ilk albümleri yayınlandı. Bunu, 1971'de Pilgrimage, ve arkasından 1972'de Argus izledi. Argus, Melody Maker dergisi tarafından "Yılın Albümü" olarak seçildi.

1973'de yayınlanan Wishbone Four albümü grubun daha da olgunlaşmış olduğunu yansıttı, ve hard rock tınılarından fedakarlık etmeden kişisel folk müziği eğilimlerini bütünleştirmeyi başardılar. Aynı yıl konser albümleri Live Dates çıktı. Bu albümden sonra Ted Turner "müzikal açıdan daha farklı düşünüyorum ve Wishbone Ash'de yaptığım müzik beni tatmin etmiyor" diyerek gruptan ayrıldı. Yerini yine çok iyi bir gitarist olan Laurie Wisefield aldı. Kayıtları Amerika'da yapılan 1974 tarihli There's The Rub 'dan sonra İngilterenin o zamanki İşçi Hükümetinin vergi kıskacı yüzünden bir çok İngiliz müzisyeni gibi ülkelerini terkedip ABD'ye yerleştiler. Burada, 1976'da Locked In ile New England, 1977'de Front Page News , 1978'de No Smoke Without Fire, 1979'da sadece Japonya'da yayınlanmış olan Live in Tokyo ve 1980'de Just Testing albümlerini çıkarttılar. Bu albümlerden sonra, kuruculardan bas gitarist Martin Turrner ayrıldı ve yerini John Wetton (King Crimson, Family, Roxy Music, U.K., Asia) aldı.

1981'de, bu yeni basçı ile kaydedilen Number The Brave yayınlandı. Aynı yıl ikinci konser albümleri olan Live Dates II de piyasaya çıktı. 1982'de yayınlanan Twin Barrels Burning 'de, bas gitarı, ayrılan John Wetton yerine Trevor Bolder (Uriah Heep, David Bowie) çaldı.

1985'de bas gitarist tekrar değişti, ve Mervin "Spam" Spence ile birlikte Raw To The Bone adlı albüm yayınlandı.

1987'de tekrar Miles Copeland'in idaresi altına girdiler ve eski kadroyu (Powell, Turner, Turner, Upton) oluşturarak, vokalsiz bir albüm olan Nouveau Calls 'u kaydettiler. Aynı ekip 1989'da klasik Wishbone Ash tınısı taşıyan Here To Hear'i çıkardı.

1991'de kurucu üyelerden Steve Upton, 20 yıllık bir beraberlikten sonra emekliye ayrılınca, yerine ilk önce Robbie France ve sonra da kalıcı bir üye olarak Ray Weston geçti ve bu her iki davulcunun da çalmış olduğu Strange Affair çıktı. Bu albüm, grubun en ticari albümlerinden biri olmasına karşın, Amerika'da yayınlanmamıştır.

1992'de Andy Powell, Ted Turner, Ray Weston ve bas gitarda yeni bir eleman olan Andy Pyle'dan kurulu olan grup, Live in Chicago albümünü çıkardı. Bundan sonra, plak şirketleri birkaç toplama albüm çıkardılar ve 1995'de tek kurucu üye olarak kalan Andy Powell, Roger Filgate, Tony Kishman, ve Mike Sturgis ile birlikte Live in Geneva albümünü kaydettiler. Aynı kadro 1996'da, eski Wishbone Ash'i aratmayan Illuminations adlı bir stüdyo albümü çıkardı.

1996'nın sonunda diğer üyelerin ayrılması ile tek başına kalan Andy Powell, 1998'de stüdyoya girerek klasik Wishbone Ash parçalarını "club mix'leyip" Trance Visionary ve Psychic Terrorism adlı iki albüm yayınladı.

Ayrıca, Andy Powell, son olarak Bob Skeat, Mark Birch ve Ray Weston'dan oluşan yeni bir kadro kurdu ve 1999'da klasik Wishbone Ash tınıları taşıyan fakat akustik ağırlıklı bir albüm olan Bare Bones'u çıkardı.

Grup, Mark Birch yerine gitarist Ben Granfelt'in katılımı ile 2002'de Bona Fide adlı bir stüdyo albümü çıkardı.

2000 yılında Andy Powell, Bob Skeat, Mark Birch ve Ray Weston (görüldüğü gibi orjinal kadrodan sadece Andy Powell var) "Bare Bones" albümünün Avrupa Turnesine çıktılar. Bu turnenin kayıtları aynı zamanda Wishbone Ash’in 30 yılını kutlamak için "Live Dates III" olarak piyasaya çıktı.

Yaşayan en eski progressive rock gruplarından biri olan Wishbone Ash, 2005 yılında 35. yılını kutladı.

Albümleri:
Wishbone Ash - 1970
Pilgrimage - 1971
Argus - 1972
Wishbone Four - 1973
Live Dates - 1973
There's The Rub - 1974
Locked In - 1976
New England - 1976
Front Page News - 1977
No Smoke Without Fire - 1978
Just Testing - 1980
Number the Brave - 1980
Live Dates II - 1980
Hot Ash - 1981
Twin Barrels Burning - 1982
Raw to the Bone - 1985
Nouveau Calls - 1987
Here to Hear - 1989
Strange Affair - 1991
Live in Chicago - 1992
Classic Ash - 1992
Time Was - 1992
Blowin' Free - 1994
Live in Geneva - 1995
Illuminations - 1996
Live - Timeline - 1997
The Best of Wishbone Ash - 1997
BBC Live - 1991
Distillations - 1997
Trance Visionary - 1998
Psychic Terrorism - 1998
Outward Bound - 1998
Bare Bones - 1999
Live Dates III - 2001
Bona Fide - 2002
Almighty Blues - SACD - 2004
Lost Pearls - 2004