Gemide olan Antracon, karada bekleyen sevgilisi Prudence'a yazıyor. Ona olan özlemini anlatıyor, sevgisini dile getiriyor, ilk parça mı dersiniz bilemiyorum ama albüme vokalin bu mektubu okumasıyla başlıyorsunuz, ve o sözler zaten derinden etkilemeye yetiyor insanı.

Mektup "My flame still burns for you" sözleriyle bitiyor; "İçimdeki ateşin hala yanıyor." Ve gene aynı adı taşıyan parça "My Flame Still Burns" ile devam ediyor. Üçüncü kısma geldiğimizde ise (şarkı şarkı devam eden bir albüm olmadığı için böyle diyorum) Antracone bir rüya görmekte, bir kabus daha doğrusu. Sevgilisini kanlar içinde görür, ve bu kabusların baş kahramanı Scoria'yı görürüz.
Scoria, rüyalarında , hayallerinde onu hep etkiler , sevgisine karşı kışkırtır. Bu kısımda müzik yok. Sadece o kabusu dinliyoruz ve o kadar güzel hissettiriyorlar ki, eski zaman filmi izler gibi oluyor insan, eskiden radyolarda olurmuş böyle yapımlar, aynı onun gibi, bir film dinliyorsunuz ve öyle güzel anlatılıyor ki görebiliyorsunuz da , içine girebiliyorsunuz o atmosferin.

Dördüncü bölümde gene duygusal bir parça dinliyoruz; "Lost Is My Name" .. Gördüğü kabustan sonra erkek kahramanımız söylüyor. Beşinci bölüme geldiğimizde Prudence'ı görüyoruz , Scoria bu sefer onun yanında , aklını çelmeye çalışıyor , ama sadakatini görüyoruz burada Prudence'ın.
Ve gene aynı duyguları taşıyan hoş bir parçayla devam ediyor , sevgisini , sadakatini vurgulayan.Yedinci bölümde gene bir sahne izler gibi oluyoruz. Scoria bu sefer "Count Tenheim" ile konuşuyor, Prudence'a aşık ve aşık olduğu kadının kalbini dolduran adama nefret dolu, onunla ortalıkta gözükmeyen bir adamı seviyor diye kızıyor , ve Scoria ikna etmeye çalışıyor Tenheim'ı. Bir plan yapıyorlar birlikte, Antracone gemiden geldiğinde ortalığı karıştıracak birkaç söylenti yaymaya karar veriyorlar , ve diğer bölümde de bunu görüyoruz , gemiden adamlar aralarında konuşuyorlar Prudence'ın Tenheimle yattığı hakkında ve bu Antracone'a gider beklenildiği üzere.
Sonlarına doğru yaklaştığımızda Antracone kışkırtmalara yenik düşerek öldürür masum Prudence'ı, masum olduğunu zaten isminden de anlayabiliriz, "pure" saf , temiz demektir , adı buradan geliyor.
En sonuna geldiğimizde ise Antracone'nun "anticatharsis"i anlatılıyor , pişmanlığı ve bu şekilde de bitiyor albüm. Dediğim gibi , eski zaman filmleri tadında bir albüm , çok farklı , insanda dinleme hevesini fazlasıyla uyandıran , duygusal , Shakespeare'in Othello'su gibi, orda da Othello, masum esini öldürür aldattığına inanarak. Aynı havayı hissediyor insan bu albümü dinlediğinde de , o hep bildiğimiz doom/gothic tarzı yine var müziklerde , melodilerde , ama anlatım tarzı, o yarattığı atmosfer bambaşka. Etkilenmek isteyenler dinlemeli gerçekten de..